Leave a comment

ဘုရင့္ေနာင္ မင္းတရားႀကီးႏွင့္ မဂိုဧကရာဇ္ အကၠဘရ္ သံတမန္ ဆက္သြယ္မႈ

(၁) “သံတမန္အစ ပုဂံေခတ္က”
——————————-
တာတာဧကရာဇ္ ကုဗေလ့ခန္မင္းႀကီးလက္ထက္ ပုဂံျပည္ရွင္ တရုတ္ေျပးမင္းထံ သံတမန္မ်ား ေရာက္ရွိခဲ့ သည္။ ေမာင္ဂိုစစ္ႀကီး ၿပီးဆံုးၿပီးေနာက္ ပုဂံျပည္ရွင္က ရွင္ဒီသာပါေမာကၡကို သံအမတ္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ၿပီး ကုဗေလခန္မင္းႀကီးထံ ေစလြတ္ခဲ့သည္။

သံတမန္အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ေစလြတ္မႈသည္ ပုဂံေခတ္အခါသမယကပင္ ရွိခဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားေနေပသည္။ ခရစ္သကၠရာဇ္ (၁၅၃၈)ခု မဂိုလ္ဧကရာဇ္အကၠဘာရ္၏ ခမည္းေတာ္ တူမားရြန္းသည္ (Gaur) ေဂၚၿမိဳ႕၌ စိုးစံေနေသာ (Gori Pathan) ဂိုရီပထန္မင္း
ဆက္မ်ားႏွင့္ စစ္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ ေနာက္ဆံုး ဂိုရီပထန္ (Gori Pathan) ဘုရင္မ်ား အေရးနိမ့္ၿပီး၊ ေဂၚၿမိဳ႕မွ တိမ္းေရွာင္ ထြက္ေျပးၾက ရေလသည္။ ဂိုရီပထန္စစ္သည္ေတာ္မ်ား (Parsi) ပါရ္စီစစ္သည္ေတာ္မ်ား၊ (Raiput) ရာဂ်္ပြတ္စစ္သည္ေတာ္မ်ားသည္

ေနာက္ကထပ္ၾကပ္မကြာ လိုက္လံတိုက္ခိုက္ေနမႈေၾကာင့္ နီးစပ္ရာ အိမ္နီးနားခ်င္းႏိုင္ငံသို႔ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ားအျဖစ္ ခိုလွဳံၾကရေလ သည္။ ဂိုရီပထန္ပါရ္စီေခၚ ပသီစစ္ေျပးမ်ားသည္ ရခုိင္ဘုရင္ထံ၌လည္းေကာင္း၊ ဟံသာ၀တီ တပင္ေရႊထီးဘုရင္ထံ၌ လည္းေကာင္း၊ဘုရင့္ေနာင္ေက်ာ္ထင္မင္းတရားႀကီးထံေတာ္ပါး သို႔လည္းေကာင္း၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ၊ မေလးရွားႏိုင္ငံ၊ အင္ဒိုနီးရွား ႏိုင္ငံမ်ားသို႔လည္းေကာင္း တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္တိမ္းေရွာင္ ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံတြင္ ဂိုရီပထန္စစ္ ေျပးမ်ား ေနထိုင္ရာ၊ ပထန္နီနယ္ သို႔မဟုတ္ ပတာနီ နယ္ႀကီး ယခုတိုင္တည္ရွိ   ေနေပေသးသည္။ မဂိုလ္ အကၠဘာရ္ဘုရင္သည္ ပထန္မင္းဆက္မ်ားကို အၿပီး အျပတ္ေအာင္ႏိုင္ေတာ္ မူၿပီး ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္၌ အိႏိၵယ ႏိုင္ငံတစ္ခုလံုး၏ ဧကရာဇ္အျဖစ္ နန္းတက္ခဲ့ေလသည္။

အကၠဘာရ္ဘုရင္လက္ထက္ေတာ္၌ ေနာက္ဆံုး ဂိုရီပထန္မင္းဆက္သစၥာခံေတာ္မ်ားသည္ ဘုရင့္ေနာင္ မင္းတရားႀကီး ထံေတာ္ ပါးသို႔ ခိုလႈံ၀င္ေရာက္ခဲ့ေပသည္။ ခရစ္သကၠရာဇ္ (၁၅၄၅) ခုႏွစ္ တပင္ေရႊထီး ရခိုင္သို႔ ခ်ီတက္စဥ္ မဂိုလ္မင္းမ်ား အေၾကာင္းကို ၾကားသိေသာေၾကာင့္ ဆက္သြယ္ ခဲ့သည္။

(၂)”ဘုရင့္ေနာင္ထံခိုလံႈျပန္”
——————————-
ဟံသာ၀တီျပည့္ရွင္ တပင္ေရႊထီးလက္ထက္ေတာ္ အခါသမယကပင္ ပသီတပ္မေတာ္ႏွင့္ ေပၚတူဂီဘုရင္ဂ်ီ တပ္မေတာ္္ မ်ား ရွိခဲ့သည္။ ခရစ္သကၠရာဇ္(၁၅၄၃) ခု ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၉၀၅ ခု တပင္ေရႊထီး၊ ျပည္ၿမိဳ႕သို႔စစ္ခ်ီတက္ေတာ္မူစဥ္ ပသီ ကုလား ပန္းေသး တပ္မေတာ္ သားမ်ား ပါ၀င္ခဲ့ေပသည္။ ကုလားပန္းေသးတို႔ကိုလည္း အထူးထူးေသာ ဦးရစ္ေဘာင္းဘီတို႔ျဖင့္ တန္ဆာဆင္ယင္ ၀တ္စားေစ၍ စိန္ေျပာင္းျမတပူစြဲေစ၍ လိုက္ရသည္။

ဦးကုလားမဟာရာဇ၀င္ႀကီး၊ ဒုတိယတြဲ စာမ်က္ႏွာ ၂၀၃

ဦးကုလားႏွင့္ မွန္နန္းရာဇ၀င္ႀကီးမ်ား၌ ေပၚတူဂီဘုရင္ဂ်ီႏွင့္ ပသီပန္းေသးကုလားမ်ားကို ခြဲျခားၿပီးေရးေလ့ရွိေသာေၾကာင့္ မွားယြင္း ရန္ မရွိေပ။

ဘုရင့္ေနာင္သည္ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ စစ္သည္ရဲမက္အင္အား လိုအပ္ေနေပရာ ဘုရင့္ေနာင္မင္း တရားႀကီးသည္ ရဲမက္စစ္သည္တို႔ကို စုေဆာင္းလ်က္ရွိေပသည္။ အိႏိၵယႏိုင္ငံေဂါၿမိဳ႕ေတာ္ကို ဟူမာယြန္းဘုရင္ႏွင့္ အကၠဘာရ္ ဘုရင္တို႔၏ တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ စစ္ရွဳံးဂိုရီပထန္မ်ား၊ ပါစီေခၚ ပသီလူမ်ိဳးမ်ား ပဲခူးသို႔ ခို၀င္လာမႈကို လက္ခံခဲ့ေပသည္။ ဘုရင့္ေနာင္သည္ မိမိ၏ကိုယ္ရံေတာ္ တပ္မဟာႀကီးတြင္ ပစီ သို႔မဟုတ္ ပသီ စစ္သား ေလးေထာင္တို႔ကို မိမိ၏ကိုယ္ရံေတာ္အျဖစ္ ခန္႔အပ္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ယင္းလူမ်ိဳးမ်ားထံမွ အကၠဘာရ္ဘုရင္၏ သတင္းမ်ားကို ၾကားသိခဲ့ရေလသည္။

ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီးသည္ မိမိကဲ့သို႔ ဘုန္းတန္ခိုးႀကီးမားေသာ အကၠဘာရ္ ဧကရာဇ္ထံ သံတမန္မ်ား ဆက္သြယ္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ ထားေတာ္မူသည္။ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကို တည္ေထာင္ၿပီးေနာက္ဖာရီစီစကား၊ ဟင္ဒီစကားတတ္ကၽြမ္းေသာပသီမ်ားကို ဆင့္ေခၚေတာ္ မူၿပီး သံႀကီး၊ တမန္ႀကီးမ်ားအျဖစ္ခန္႔အပ္ေတာ္ မူသည္။   ေရလမ္းျဖင့္ ပင္လယ္ကိုျဖတ္ေက်ာ္္ၿပီး ဘဂၤလားျပည္သို႔ သြားခဲ့သည္။ ဂဂၤါျမစ္မ်ားအတိုင္း ေလွာ္ တက္ၿပီး   ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္ သို႔ေရာက္ရွိၿပီး အကၠဘာရ္ဘုရင္ႏွင့္ ဆက္သြယ္ခဲ့ေပသည္။ စစ္ရဲမက္အင္အား ျပည့္စံုေသာအခါ ဟံသာ၀တီ ပဲခူးေနျပည္ေနျပည္ေတာ္တြင္ စိုးစံေနေသာ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီးသည္လည္း မဏိပူရျပည္၊ ထိုင္းႏုိင္ငံ၊ ဇင္းမယ္ျပည္၊ ကေမာၻဒီးယားျပည္၊ အင္ဒိုခ်ိဳင္းနားျပည္၊ ေလာျပည္၊ တနသၤာရီနယ္တို႔ကို တိုက္ခိုက္ သိမ္းယူေတာ္ မူၿပီး ဧကရာဇ္ဘြဲ႕ကို ခံယူေတာ္မူသည္။

(၃) ပသီအစပါစီက
——————-
ဘုရင္ေနာင္လက္ထက္မွစ၍ ျမန္မာမင္းတို႔သည္ အေျမာက္ေျပာင္းခ် ေသနတ္မ်ားကုိ အသံုးျပဳၾကသည္။ အေျမာက္ကိုင္ စစ္သား၊   ေသနတ္ကိုင္ စစ္သားတို႔သည္ အမ်ားအားျဖင့္ သံုပန္းမ်ားျဖစၾကေသာ ေပၚတူဂီ ပသီ သို႔မဟုတ္ ယင္းတို႔မွ ဆင္းသက္လာသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

ဇမၺဴဒီ္ပဥေဆာင္းက်မ္းနိဒါန္း

ခရစ္္သကၠရာဇ္ (၁၅၆၈) ခု၊ ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၉၃၀) ခု ဘုရင္ေနာင္မင္းတရားႀကီး ထိုင္းႏိုင္ငံသို႔ ခ်ီတက္ရာတြင္ ပသီကိုယ္ရံေတာ္ အေသခံတပ္မေတာ္သားေပါင္း ေလးေထာင္ျခံရံေတာ္မူလ်က္ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ေတာ္မူခဲ့ေလသည္။ ကုလားဘရင္ဂ်ီေလးရာ တို႔ကိုလည္း ေရႊဦးထုပ္၊ ေဘာင္းဘီ၀တ္ေစလ်က္ လက္၀ဲ၊လက္ယာ၊ ေရွ႕ေနာက္ တစ္ရာစီ စိန္ေျပာင္းစြဲေစလ်က္ လိုက္ရသည္။ ကုလားပသီေလးေထာင္တို႔ကိုလည္း သံေပါက္ ေဘာင္းဘီ၀တ္ေစၿပီးလွ်င္   ေသနတ္စြဲေစ၍ ေရွ႕ေနာက္၊ လက္၀ဲလက်ာ္တစ္ေထာင္စီ လိုက္ရသည္။

အပိုဒ္ ၃၃၅၊ ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္ႀကီး ဒုတိယတြဲ၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၀၁

ပုဂံေခတ္အခါသမယက ယင္းအရိယန္လူမ်ိဳး အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ကံရာဇာႀကီး၊ ကံရာဇာငယ္ အာသံ မွျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ ပိုးလမ္းမႀကီးအတိုင္း ၀င္ေရာက္လာၾကၿပီး အေနာ္ရထာမင္းထံေတာ္တြင္ အလုပ္အေကၽြး ကုလားေျခလ်င္ရွစ္က်ိပ္ အျဖစ္ အမႈထမ္းခဲ့ၾကသည္။ တရုတ္ေျပးမင္းလက္ထက္ ကုဗေလခန္မင္းႀကီး၏ စစ္သူႀကီး နဇရြဒ္ဒင္ႏွင့္အတူ ပါစီမ်ား၊ တူရကီမ်ား၊ ပန္းေသးမ်ား၊ မဂိုလ္မ်ားပုဂံေနျပည္ေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။

ပုဂံေခတ္ကစၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ေနထိုင္ခဲ့ေသာ ပသီေပါင္းေျမာက္ျမားစြာရွိသည့္အနက္ စစ္ကၽြမ္းက်င္ေသာ ပသီ   ေလးေထာင္   ေက်ာ္ ကိုေရြးထုတ္ေတာ္မူၿပီး အေသခံပသီ ေလးေထာင္ ကိုယ္ရံေတာ္တပ္မဟာကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေလသည္။ ပသီဟူသည္ကား ဖာရစီစကား၊ ပါစီစကားမွဆင္းသက္လာၿပီး ပါစီမွပသီအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲခဲ့ေပသည္။ ပါရ္စီ အဓိပၸာယ္ကား   ျမင္းစီးသူရဲေကာင္းဟူ၍ အဓိပၸာယ္ရရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ပသီ၏ အဓိပၸာယ္သည္ ျမင္းစီးသူရဲေကာင္း ဟူ၍ အနက္ထြက္သည္။ ပါစီစကားေျပာ အမ်ိဳးအႏြယ္စု ၀င္မ်ားကား ပထန္၊ တူရီဂီ၊ ဘိုခါရာလူ၊ တာတာ၊ မဂိုလ္၊ စီကိုင္းပန္း ေသးမ်ား၊ ရုရွားႏိုင္ငံရွိ မြတ္စလင္လူမ်ိဳးစု၀င္မ်ားျဖစ္ၾက၏။ ယင္းလူမ်ိဳးမ်ားသည္ စစ္တိုက္၀ါသနာ ထံုသူမ်ားျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ ေရာက္ေလ ရာႏိုင္ငံမ်ားတြင္ စစ္မႈထမ္းၾကကုန္လ်က္ အေျခခ်ေနထိုင္ၾကေလ သည္။ ပါစီစကားေျပာ လူမ်ိဳးအားလံုးသည္ မူရင္းပါစီလူမ်ိဳးမ်ားက ဆင္းသက္သူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ပါရွားႏိုင္ငံသည္ မူလစြႏၷီ ဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ပါစီတို႔ သာသနာျပဳမႈေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ေသြးသားႏွီးေႏွာမႈေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ပထန္မ်ား၊ ပန္းေသးမ်ား၊ မဂိုလ္မ်ား၊ တာတာမ်ား၊ တူရဂီမ်ား အစၥလာမ္ျဖစ္လာရေပသည္။ နတ္ရွင္ေနာင္ စပ္ဆိုေသာရတုမ်ားတြင္ ပိုလို(Polo) ကစားျခင္းအေၾကာင္းမ်ား ပါရွိေနေပသည္။ ပိုလိုကစားမည့္ သူမ်ားသည္ အုပ္စုႏွစ္စုခြဲၿပီး၊ ျမင္းမ်ားစီးရေလသည္။ သံုးေပေက်ာ္ခန္႔ တုပ္တန္းထိပ္တြင္တူ(သို႔မဟုတ္) တင္းပုတ္ပံုသ႑န္ရွိ အသားစေလးဆြတ္ၿပီး ျမင္းမ်ားေပၚမွ ေဂၚလီလံုးကို တုတ္တန္းႏွင့္ရုိက္ၿပီး ဂိုးသြင္းကစားနည္းျဖစ္သည္။ ယင္း ကစားနည္း ကို ပါစီ၊ မဂိုလ္၊ တာတာတူရကီ လူမ်ိဳးမ်ားက ကမာၻေပၚတြင္စတင္တီထြင္္ၿပီး ကစားခဲ့ေလ သည္။ ဘုရင့္ေနာင္ လက္ထက္တြင္ ယင္းလူမ်ိဳးမ်ားရွိေန ေၾကာင္း ထင္ရွားေနေပသည္။ ပသီ အားလံုးတို႔၏   ေဘးဘိုးမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ပသီကိုယ္ရံေတာ္ တပ္မေတာ္သားမ်ားသည္ စစ္ေရးေလ့က်င့္ရင္း ပိုလိုကစားနည္းကို ကစားၾကသည္။ ျမင္းစီး ကစားရေသာေၾကာင့္ ထိုေခတ္က မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးမ်ား ႏွစ္သက္ေသာ ကစားနည္း ျဖစ္လာ ခဲ့ေပသည္။ စာဆိုေတာ္နတ္ရွင္ေနာင္ ကုိယ္တိုင္ပိုလို ကစားခဲ့ေလ သည္။ ပါစီမ်ားသည္ ကုဗေလခန္မင္းႀကီး၏ ျမင္း တပ္မေတာ္တြင္ အမႈထမ္းခဲ့ၾကသည္။ ျမင္းစီးရင္း ျမားပစ္လွံထိုး၊ ဓားခုတ္၊   ေဂါက္သီး ရုိက္ ကစားနည္းအားလံုးသည္ တာတာမ်ား၊ တူရကီမ်ား၊ မဂိုလ္မ်ား၊ ပါစီလူမ်ိဳးတို႔ေမြးရာပါ ကစားနည္းမ်ားျဖစ္ၾကကုန္၏။

(၄) “ဘုရင့္ေနာင္လက္ေအာက္ ကသည္းေရာက္”
————————————————-
“ဘုရင့္ေနာင္ အိႏိၵယႏိုင္ငံနယ္စပ္ကသည္းျပည္သို႔ ခ်ီတက္သိမ္းပိုက္ေစျခင္းအေၾကာင္း”

ခရစ္သကၠရာဇ္ (၁၅၅၉) ခု၊ ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၉၂၁) ခု ရတနာပူရအ၀ ေက်းလက္ေျမာက္ဘက္ မင္းခင္းေအာက္ေက်း ရြာမ်ား ကုိ ကသည္းေစာ္ဘြား က ထိပါးက်ဴးေက်ာ္လာရာ စစ္သည္ငါးေသာင္းႏွင့္ ဘုရင့္ေနာင္ကသည္းျပည္သို႔ ခ်ီတက္သိမ္းပိုက္ေစခဲ့သည္။

အင္း၀ေညာင္ရမ္းမင္းဆက္မ်ားထိ ျမန္မာမင္းမ်ား၏ လက္ေအာက္ခံႏိုင္ငံ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ အိႏိၵယႏိုင္ငံအစြန္း ကသည္းျပည္ သည္   ျမန္မာႏိုင္ငံပိုင္ ျပည္နယ္ျဖစ္လာခဲ့ရာ မဂိုလ္ဧကရာဇ္ အကၠသရ္ဘုရင္ပိုင္ႏိုင္ငံႏွင့္ နယ္နိမိတ္ခ်င္း ထိစပ္လာခဲ့သည္။ ထိုအခ်က္ သည္လည္း သံတမန္ဆက္သြယ္ရေသာ အေၾကာင္းရင္းမ်ားတြင္ ပါသည္။ ကသည္းျပည္ရွိ ကသည္းပုဏၰားမ်ားႏွင့္ ကသည္း ပသီမ်ားသည္ ဘုရင့္ေနာင္လက္ထက္ကစၿပီး ဟံသာ၀တီသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေလသည္။

ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္ႀကီး၊ ဒုတိယတြဲ အပိုဒ္(၂၈၃)၊ စာမ်က္ႏွာ(၃၂၇)။

(၅) ပသီစစ္ကူ ပို႔ၿပီးကူ
————————–
သီဟိုဠ္ကၽြန္းသို႔ စစ္ကူပို႔ေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားတြင္ ပသီမ်ားပါရွိျခင္းအေၾကာင္း။

ခရစ္သကၠရာဇ္ (၁၅၇၆) ခု ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၉၃၈) ခုႏွစ္၌ သီဟိုဠ္ကၽြန္းတြင္ အုပ္စိုးေသာ ဓမၼပါလမင္းက ဘုရင့္ေနာင္ မင္းတရားႀကီး အား စစ္ကူေတာင္းရာ သေဘၤာငါးစင္းတြင္ စစ္သည္ရဲမက္ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာတင္ၿပီး သီဟိုဠ္ကၽြန္းသို႔ စစ္ကူပို႔ခဲ့သည္။

ဟင္ဒူဘာသာ၀င္တို႔ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို႔သည္ ကၽြဲ၊ ႏြား၊ ဆိတ္၊ ၾကက္တို႔ကို အရွင္္လတ္လတ္သတ္ျဖတ္ၿပီး စားေသာက္ေလ့မရွိေပ။ သီဟိုဠ္ကၽြန္းသို႔ ပို႔လိုက္ေသာသူရဲေကာင္းမ်ားသည္ သီဟိုဠ္ကၽြန္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ ကၽြဲ၊ ႏြား၊ ဆိတ္၊ ၾကက္တို႔ကို အရွင္လတ္လတ္ သတ္ ျဖတ္ခ်က္ျပဳတ္စားၾကေၾကာင္းကို သီဟိုဠ္သားတို႔ျမင္လွ်င္ ဤသူတို႔သည္ကား လူသားမဟုတ္၊ ဘီလူးမ်ား ပင္တည္းဟု ဆိုၾကလ်က္ ထိတ္လန္႔ၾကကုန္၏။ ကၽြဲႏြားတို႔ကိုသတ္၍ အစိ္မ္းစားေသာက္သည္ကိုျမင္လွ်င္ ဤသည္ကား လူမဟုတ္၊ ဘီလူးပင္ျဖစ္သည္။

ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္ႀကီး၊ တတိယတြဲ၊ စာမ်က္ႏွာ (၄၀)။

သို႔ရွိရာ ဘုရင့္ေနာင္ သီဟိုဠ္ကၽြန္းသို႔ ပုိ႔လိုက္ေသာစစ္သည္ႏွစ္ေထာင္ငါးရာတြင္ ကၽြဲႏြားတို႔ကုိစားေသာက္ ေသာ ပသီလူမ်ိဳးမ်ား ပါ၀င္လ်က္ ရွိေၾကာင္း သိရေပသည္။ သီဟိုဠ္ေရာက္ ပသီစစ္သည္ေတာ္မ်ားထံမွ အကၠဘာရ္ဘုရင္၏ သတင္းကိုၾကား သိရၿပီးေနာက္ ဟံသာ၀တီသို႔ျပန္ၾကေသာ အခါ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရား ႀကီးအား ပသီစစ္သည္ေတာ္မ်ား  ေလွ်ာက္ထားမႈေၾကာင့္ သံတမန္ ဆက္သြယ္ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။

(၆) ဘုရင့္ေနာင္သံမွဴး အကၠဘာရ္ခ်ီးက်ဴး
———————————————
ဟံသာ၀တီျပည့္ရွင္ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီးက ပသီအမ်ိဳးသား ဖာရစီစကားတက္သူ စြႏၵရာသီ ငါးဆယ္ ရြာစားႏွင့္ ေခြးလင္း ရြာစားႏွစ္ဦး တို႔ကို သံႀကီး တမန္ႀကီး ခန္႔အပ္ေတာ္မူၿပီး ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ အကၠဘာရ္ ဘုရင္ထံ ေစလႊတ္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ေဒလီဘုရင္ အကၠဘာရ္ မင္းႀကီးသည္ ဘုရင့္ေနာင္၏သံတမန္မ်ားကို ထြက္ေတာ္မူၿပီး ႀကိဳယူေတာ္မူသည္။ ပသီသံမွဴးမ်ား အထူးအဆန္းျဖစ္ေသာ ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႕မႈတို႔ျဖင့္ ၀တ္စားဆင္ယင္ၿပီးေသာ္ မင္းႀကီးနားသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး၏ လက္ေဆာင္ေတာ္မ်ားကို ဆက္သေလသည္။ အထူးအဆန္း ဆံၿမိတ္ႏွင့္ ၀တ္ဆင္ထားမႈကို အကၠဘာရ္ဘုရင္ကေမးေတာ္မူသည္။

ဘုရင့္ေနာင္အေၾကာင္းကို အကၠဘာရ္ဘုရင္က ေမးေတာ္မူရာ ပသီသံေတာ္ႀကီးမ်ားကတစ္ဆင့္ ဆင္ျဖဴရွင္ ဘုရင့္ေနာင္ ထြက္ေတာ္မူ လွ်င္ ေရႊဘုန္းေတာ္ေၾကာင့္ ေရေနသတၱ၀ါျဖစ္ၾကကုန္ေသာ မိေက်ာင္း၊ လိပ္ ဂဏန္း၊ လပိုင္တို႔ ကခုန္ျမဴး တူးၾကေၾကာင္း ပါ ေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။ အကၠဘာရ္ဘုရင္ႀကီးလည္း ကုလား သံေတာ္ႀကီးမ်ား ခန္႕ေတာ္မူၿပီး ဘုရင့္ေနာင္ထံေစ လႊတ္ေတာ္မူမည္ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္။ အကၠဘာရ္ဧကၠရာဇ္က ျမန္မာ သံအမတ္တို႔အား ဧည့္ခံေကၽြးေမြးရာ ငါးတစ္ေကာင္ကို တစ္ျခမ္းကအေၾကာ္၊ တစ္ျခမ္းကအကင္ ျပဳလုပ္ေကၽြးေမြးခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဟံသာ၀တီၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ေသာအခါ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး အား ေလွ်ာက္ ထား  ရာ ၾကားေတာ္မူၿပီး အကၠဘာရ္ဘုရင္ႀကီး၏သံတမန္ေတာ္မ်ား ဟံသာ၀တီေနျပည္ေတာ္သို႔   ေရာက္ရွိလာ ပါက ျပသႏိုင္ရန္ ထမင္းဟင္းခ်က္တက္ေသာ ကုလားပသီတို႔ကိုေခၚေတာ္မူၿပီး ႀကိဳတင္စီမံေတာ္မူသည္။ အကၠဘာရ္ဘုရင္ႀကီး၏သံႀကီး တမန္ႀကီးမ်ား ဟံသာ၀တီေနျပည္ေတာ္သို႔ ေရာက္ရွိလာေသာအခါ စီမံသည္ကား “ၾကက္ဖို၊ ၾကက္မတို႔ကို သန္႔စင္ေအာင္ေဆးေၾကာ၍ ငရုတ္၊ ၾကက္သြန္၊ ခ်င္းစိမ္းအေမႊးမ်ိဳးစံုသြတ္ၿပီးမွ ေက်ာကိုခြဲျပန္၍ ၀မ္းဘဲဥႏွစ္လံုးစီသြတ္ၿပီး မွ ကုလားတို႔ကိုေခၚ၍ ေထာပတ္ဆီဥ ႏြားႏို႔ လူးၿပီးမွေႀကာ္ရ၏”

သုေသာဓိက မဟာရာဇ၀င္ႀကီး၊ တတိယတြဲ၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၃။

“စည္ေတာ္သံ၊ တံပိုးခရာသံ၊ ဗံုသံ၊ ေမာင္းသံႏွင့္ ဒီေရကိုလိုက္၍ သားတက္ခိုက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိေက်ာင္း၊ လပိုင္၊ မကန္း၊ လိပ္၊ ငမန္းတို႔သည္ စည္သံ၊ ဗံုသံ၊ ေမာင္းသံ၊ တပိုးသံ ၾကားလွ်င္ထိတ္လန္႔၍ ျမစ္ေရျပည့္မွ် ခုန္လႊားကုန္၏”

သုေသာဓိက မဟာ ရာဇ၀င္ႀကီး၊ တတိယတြဲ၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၅။

ဟံသာ၀တီေရာက္ အကၠဘာရ္မင္း သံတမန္တို႔သည္လည္း မျမင္စဖူး ထူးကဲေသာေၾကာင့္ အံ့ဩခ်ီးမြမ္းၾကကုန္၏။ ဘုရင့္ေနာင္ မင္းတရားႀကီးေစလႊတ္ေတာ္မူေသာ ပသီသံႀကီး၊ တမန္ႀကီးမ်ား ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္ သို႔ေရာက္စဥ္ ႀကိဳဆိုဧည့္ခံေသာ အစီအစဥ္ႏွင့္ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီးက အကၠဘာရ္ဘုရင္ သံေတာ္ႀကီးမ်ားကို ႀကိဳဆိုဧည့္ခံေသာ အစီအစဥ္ကား- အကၠဘာရ္မင္း ကလည္း လက္ေဆာင္ပဏၰာရအထူးထူး၊ ပုဆိုးေကာင္္း၊ သကၠလပ္ေကာင္း၊   ေစာ္တရက္ရမထီး၊ မူရီခါသာပင္ကာသာလူ၊ ပတၱဴနီစိန္ျမပုလဲတို႔ကို မ်ားစြာစီရင္၍ သေဘၤာသားတို႔တြင္ သာယာေခ်ငံ ေသာစကားျဖင့္ ေလွ်ာက္ဆက္လာ၏။ အကၠဘာရ္သို႔ ဗညားက်န္ေတာ တူစြႏၵရာသီႏွင့္ငါးဆယ္စားေခြး လင္းတို႔ကို ဆင္ျဖဴရွင္မင္းတရားႀကီးက သံဆက္ေတာ္မူလိုက္၏။ သံေတာ္ပါသည္ဟုၾကားလွ်င္ အကၠဘာရ္သည္ အမွဴးအမတ္အေပါင္းႏွင့္ သေဘၤာကတၱဴလြန္းၾကင္အမ်ားႏွင့္ ႀကိဳရ၏။ ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္လွ်င္ တဲႀကီးကနားေဆာက္၍ ေပး၏။ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားလည္း ဆက္သေလ၏။ မ်ားမၾကာလွ်င္ အကၠဘာရ္မင္းထြက္၍ မင္းသံေတာ္တို႔ကိုေခၚရ၏။ မင္းသံေတာ္လည္း အဆန္းတၾကယ္ေသာ အ၀တ္တန္ဆာတို႔ကို၀တ္၍ စႏၵရာသီလည္း ဦးေခါင္းမအုပ္ဘဲ ရမန္ဆံဆီစက္စက္ႏွင့္ ထူးဆန္းလွေသာနားေတာင္း ကို၀တ္၍ ေခြးလင္းစားလည္း ေကာင္းမြန္စြာ အ၀တ္တန္ဆာ၀တ္၍ ပုတီးေခါင္းထုပ္ႏွင့္ ပန္းမန္ထူးစြာပန္၍ အေမႊးအထံုလိမ္း၍တက္၏။ ခရီးတြင္မ်ားစြာေသာ ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္ မျမင္စဖူးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အံ့ဩသရဲဟူ၍ စြႏၵရာသီအစားဦးဆံအသြားအလာ ဟန္ပန္ကိုလည္းေကာင္း၊   ေခြးလင္းစားအထံုးအၿမိတ္ မင္းေသ့ခါးကိုလည္းေကာင္း အံ့ဩၾကကုန္၏။ အကၠဘာရ္မင္းထြက္ေတာ္မူေသာအခါ နီးစြာခ်ည္းေနရ၏။ ဆံၿမိတ္အေၾကာင္း၊ မင္းေသ့ခါးအေၾကာင္းကို ေမးေတာ္မူ၏။ ဆင္ျဖဴမ်ားသခင္ က်န္းမာေတာ္မူစဟုေမးေတာ္မူ၏။ ဘုန္းေတာ္ အလြန္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူစဟူ၍လည္း ေမးေတာ္မူ၏။

ဘုန္းေတာ္အလြန္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူလွေသာ မင္းတရား ႀကီးဘုရားသည္ ရတနာသံုးပါး၊ ဂုဏ္ေတာ္ေၾကာင့္က်န္းခံ့သာ၏ ဟူ၍ေလွ်ာက္ေပ၏။ ဆင္ျဖဴရွင္ေရႊနန္းႏွင့္ ငါ့နန္းႏွင့္တူ၏ေလာ ေမး၏။ အကၠဘာရ္မင္းေနေသာ နန္းကအုဌ္ေရႊနန္း တြင္ ေရႊဇန္ခံကပ္၍ ရတနာအတိႏွင့္ ၿပီး၏။ မင္းသံေတာ္တို႔လည္း ကၽြႏု္ပ္တို႔ သခင္အရွင္ ဘ၀ရွင္ဆင္ျဖဴမ်ားသခင္ မင္းတရားႀကီး ေရႊနန္း ေတာ္သည္၊ သည္နန္းေတာ္ကဲ့သို႔ မဟုတ္၊ မ်ားလွစြာေသာ ေရႊျပာသာဒ္ ငါးဆင့္ရွိေသာျပာသာဒ္၊ ကိုးဆင့္ရွိေသာျပာသာဒ္၊ ခုနစ္ဆင့္ရွိေသာ ေရႊျပာသာဒ္တို႔၌ ေျမႀကီးကသည္အထက္ဖ်ားတိုင္ေအာင္ ရတနာကြန္ရက္ တြင္ ရတနာပုလဲ ဆိုင္း၊ ရတနာပတၱျမားဆိုင္းတို႔ကို ဆြဲလ်က္ ရတနာမွန္ကင္း၊ ရတနာ တံခြန္ေဆာက္လ်က္ ေရာင္ျခည္ တစ္ေထာင္ေဆာင္ေသာ ေနမင္း ကဲ့သို႔ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္ ရွိ၏။ ထိုသို႔ေသာ ေရႊနန္းျပာသာဒ္ တို႔သည္ ေနရည္ေသာက္ျခင္း၊ မိုးရည္ ထိျခင္း၊ ေလျပင္း ခပ္ျခင္းေၾကာင့္ ေရႊတို႔သည္ လြင့္ေလကုန္ေသာ္တစ္ရာ့တစ္ပါးေသာမင္းတို႔သည္ တစ္ႏွစ္ကို တစ္ႀကိမ္လွ်င္ ေရႊကို ပါးလွေအာင္ခပ္ၿပီးမွ ထိုေရႊနန္းျပာသာဒ္တို႔ကို အသစ္ျဖစ္လွ်င္းေအာင္ မြမ္းမံရသည္ဟုေလွ်ာက္္၏။

အကၠဘာရ္မင္းလည္း ဆင္ျဖဴရွင္မွာ ငါ့ထက္ေရႊ မ်ားပေလဟုဆို၏။ တစ္ရာ့တစ္ပါးေသာမင္းတို႔ကား၊ ပဇာမင္းတို႔ နည္းေမးျပန္၏။ မင္းသံတို႔ကလည္း ယိုးဒယား(ထိုင္း) မင္း၊ ဇင္းမယ္မင္း၊ ေတာင္ငူမင္း၊ အင္း၀မင္း၊ ျပည္မင္း၊ ကုန္းေဘာင္မင္း၊ သီေပါမင္း၊ မိုးေကာင္းရပ္၊ ေညာင္ေရႊ၊ မိုးညွင္း၊ မိုးမိတ္၊ ဗန္းေမာ္၊ မိုးနဲ၊ သိႏၷီ၊ ခံု၊ မုတၱမ၊ ေမာ္လၿမိဳင္၊ သန္လ်င္၊ ဒဂုန္၊ တနသၤာရီ၊ ထား၀ယ္စေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ အလံုးအစံုကို ေလွ်ာက္၏။ အကၠဘာရ္မင္းလည္း မင္းတကာတို႔၏ အရွင္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုေသာ္ကား ငါသိရၿပီ၊ဘုန္းအလြန္ႀကီးေတာ္မူ၏ ဟူ၍ မင္းသံေတာ္တို႔လည္း ငါ့ကိုေလွ်ာက္သည္၊ အဘယ္သို႔ ဘုန္းႀကီးျမတ္သနည္းဟူ၍ ေမးျမန္း၏။ မင္းသံေတာ္တို႔လည္း ဘုန္းေတာ္ အလြန္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူလွေသာ ဆင္ျဖဴမ်ားသခင္ ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီး ထြက္ေတာ္မူသည္ကို ခပ္သိမ္းေသာ မင္းအေပါင္းတို႔ကိုထား၍ ေရေန သတၱ၀ါျဖစ္ေသာ မိေက်ာင္း၊ လပိုင္၊ ငါးဆင္၊ ငါးမန္း၊ လိပ္ ငါးတို႔ေသာ္လည္း ထြက္္ေတာ္မူေသာ အခါ စည္ေတာ္သံကိုၾကားလွ်င္ ေရထက္ျမဴးတူးခုန္တင္လ်က္ ျမစ္လံုးျပည့္မွ် ကၽြႏု္ပ္တို႔သခင္အရွင္ ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီး ဘုရားကိုခစားၾကကုန္၏။ ယင္းသို႔ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္အလြန္ႀကီးျမတ္ေတာ္မူ၏ဟု ကၽြႏု္ပ္တို႔ေလွ်ာက္၀့ံ သည္ဟူ၍ဆို၏။ အကၠဘာရ္မင္းလည္း သည္အတိုင္းမွန္ေပမူကား အံ့ဖြယ္သရဲဟုဆို၏။ ယင္းသို႔မွ မင္းသံေတာ္တဲသို႔ျပန္ရ၏။ မ်ားမၾကာလွ်င္ေသနာပတိကေခၚ၍ အကၠဘာရ္မင္း နန္းဦးတြင္ မေရတြက္ႏုိင္ေသာ အမွဴးအမတ္တို႔၏ အလယ္၌ေရႊလင္ပန္းႏွင့္ ထမင္းအၿဖိဳးအျပည့္ထည့္ၿပီးလွ်င္မွ အထူးထူးေသာ အၿမိန္အရသာ၊ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္အထပ္ထပ္ျဖင့္ ထမင္းေကၽြး၏။ မင္းသံေတာ္ႏွစ္ေယာက္လည္း အေပါင္းအက်စ္၊ အေႀကာ္ အကင္စသည္တို႔ကို နည္းတံမ်ားေလွ်ာက္ အႏွံ႔စားၿပီးမွ ေျပာေဟာ၍ေန၏။ ထမင္းပြဲကိုယူ၍ၾကည့္ေသာ္ အလံုးအစံု ကိုျမင္ၿပီးမွ အကၠဘာရ္မင္း ေသနာပတိလည္း အဘယ္ေၾကာင့္မင္းဧကရာဇ္သံတမန္ျဖစ္လ်က္ ခပ္သိမ္းေသာအရသာ တို႔ကို အႏွံ႔စားေတာ္ မူသနည္းဟု ပြဲအလယ္၌ေမး၏။ မင္းသံေတာ္တို႔လည္း အကၠဘာရ္မင္း၏သားကင္ တို႔သည္ခပ္သိမ္းေသာအရသာတို႔ကို အခ်က္အျပဳတ္ေကာင္းမြန္စြာ တတ္သေလာ၊ မတတ္သေလာဟု စံုစမ္း လိုေသာေၾကာင့္ ႏွ႔ံေအာင္စားသည္ဟူ၍ဆို၏။ ေသနာပတိလည္း ငါတို႔ အကၠဘာရ္ျပည္ႀကီး၌ သည္သားကင္သည္ ကဲ့သို႔ တတ္ေသာသူ မရွိၿပီ၊ ဆင္ျဖဴရွင္မင္းတရားႀကီး သားကင္သည္တို႔သည္ ငါတို႔အရပ္၀ယ္ သားကင္သည္ကဲ့သို႔ တတ္သေလာ၊ မတတ္ေလာေမးျပန္၏။ မင္းသံေတာ္တို႔လည္း ဆင္ျဖဴမ်ားသခင္ဘ၀ရွင္ မင္းတရားႀကီး ဘုရား သားကင္သည္တို႔သည္ အံ့ဖြယ္ သရဲတတ္ေလသည္။ တစ္ျခမ္းကအေႀကာ္၊ တစ္ျခမ္းကားအကင္၊ တစ္ျခမ္းကား အေပါင္း၊ ငါးတစ္ေကာင္လွ်င္ တစ္ပိုင္းကား အကင္၊ တစ္ပိုင္းကားအဖုတ္၊ တစ္ျခမ္းကားအက်စ္၊ တစ္ျခမ္းကားအေႀကာ္ ဤသို႔အထူးထူးတတ္သည္ဟူ၍ဆို၏။ အကၠဘာရ္မင္းကလည္းသည္ အတိုင္းမွန္ေပမူကား အံ့ဖြယ္သရဲ ငါကလည္းသံဆက္လိုက္မည္ ဟုဆို၏။ မ်ားမၾကာလွ်င္ ဆုလာဘ္ မ်ားစြာေပးၿပီးမွ ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီး သံေတာ္ တို႔ကိုလႊတ္လိုက္၏။

သုေသာဓိက မဟာရာဇ၀င္ႀကီး၊ တတိယတြဲ၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၀-၄၂ ။

(၇)”အကၠဘာရ္ဘုရင္သံ ေရာက္ျပန္”
———————————–
“အကၠဘာရ္ဘုရင္ဧကရာဇ္ သံတမန္ေတာ္ႀကီးမ်ား ဟံသာ၀တီ ဘုရင့္ေနာင္ထံေရာက္ရွိျခင္း”

ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး၏သံမွဴးႀကီးမ်ား ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္မွျမန္မာႏိုင္ငံ ဟံသာ၀တီ ပဲခူးၿမိဳ႕ေတာ္သို႔ ျပန္ရန္ စီစဥ္ၾက ကုန္၏။ ျမန္မာ သံတမန္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ အကၠဘာရ္ဘုရင္မင္းႀကီးကလည္း မဂိုလ္သံတမန္ႀကီးမ်ားကို ခန္႔အပ္ေတာ္ မူၿပီး ထည့္ေတာ္မူလိုက္၏ မဂိုလ္သံတမန္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ လက္ေဆာင္ေတာ္မ်ားကို သံတမန္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ဆက္ သလိုက္ေပသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ မဂိုလ္သံအမတ္ႀကီးမ်ား ပဲခူးေနျပည္ေတာ္သို႔ ၾကြေရာက္လာေသာအခါ ပသီစားေတာ္ကဲမ်ားကိုေခၚယူၿပီး ဧည့္ခံေကၽြးေမြးရန္ အထူးအံ့ဩဖြယ္ရာ စီမံသည္ကား သံလည္းဆက္လိုက္၏။ မ်ားစြာေသာ လက္ေဆာင္ ပဏၰာႏွင့္ဆက္သြယ္ ကပ္ဖြယ္ပါ၏။ ေရႊဖ၀ါးေတာ္ေအာက္သို႔ ေရာက္လွ်င္လည္း တဲႀကီး ကနားႀကီးေပး၍ေနရ၏။ မင္းသံေတာ္တို႔ လြန္က်ဴးမိေလေသာအေၾကာင္းမ်ိဳးကို ဗညားဒလေသနာပတိ သံေတာ္ဦးတင္၍ ဆင္ျဖဴမင္းတရားႀကီးလည္း လြန္ေသာစကားႏွင့္ ညီေအာင္ကို ဗညားဒလစီရင္မွ ေကာင္းမည္ဟူ၍ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ သံေတာ္ဦးတင္ပါၿပီ ဘုရားဆိုသည္ထက္ လြန္ေအာင္ကို ကၽြႏု္ပ္စီရင္မည္ဟူ၍ တင္ေလွ်ာက္၏။သံေတာ္ဦးတင္ျပန္၏။ ဘုန္းႀကီးေသာ ဘ၀ရွင္ထြက္ ေတာ္မူလွ်င္ေသာ္လည္း ေရႊနန္းေတာ္၀ယ္ မထြက္ဘဲ၊ သံတို႔ကိုေခၚ၍ နန္းေတာ္မွထြက္ေတာ္မူမွသင့္မည္ ဟူ၍ သံေတာ္ဦးတင္၏။

မ်ားမၾကာလွ်င္ဗညားဒလအိမ္သို႔ တတ္လွစြာေသာ သားကင္သည္တို႔ကိုေခၚ၍ အထူးထူးေသာ အမဲေပါင္း၊ အမဲက်စ္၊ အမဲေႀကာ္၊ အကင္အဖုတ္ စသည္တို႔ကို တစ္ပိုင္းကားအေပါင္း၊ တစ္ပိုင္းကားအက်စ္၊ တစ္ပိုင္း ကားအေႀကာ္၊ တစ္ဖက္ကားအကင္၊ တစ္ဖက္ကားအဖုတ္၊ ငါးစသည္တို႔ကိုလည္း ဤဆိုသည္အတိုင္း စီရင္ၿပီးမွ၊ ၾကက္ဖိုၾကက္မကို သန္႔စင္ေအာင္ေဆးေၾကာ၍ ငရုတ္၊ ၾကက္သြန္ ခ်င္းစိမ္း၊ အေမြးမ်ိဳးသြတ္ၿပီးမွေက်ာကိုခြဲျပန္၍ ၀မ္းဘဲဥႏွစ္လံုးစီသြတ္ၿပီးမွ ကုလားကိုေခၚ ၍ ေထာပတ္ဆီဦး ႏြားႏို႔လူးၿပီးမွေႀကာ္ရ၏။

ၾကက္ၿပီးလွ်င္ ၀မ္းဘဲဥ အရာ၀ယ္ စာသငယ္ႏွစ္ခုကို အရွင္သြတ္ၿပီးလွ်င္ ခ်ည္ကိုမျမင္ရေအာင္ခ်ဳပ္၍ ႏြား ႏို႔ေထာပတ္ လွဴၿပီးမွ ေရႊလင္ပန္း၊ ေရႊသံေတးဖလား အစရွိတို႔၌ ေကာင္းမြန္စြာျပင္ၿပီးမွ အကၠဘာရ္သံကို ေခၚ၍ ေရႊလြတ္ေတာ္တြင္ မွဴးစံုမတ္ေပါင္းတို႔အလယ္၌ ထမင္းေကၽြး၏။ အမဲသား အက်စ္အေႀကာ္အလံုးစံုကိုျမင္လွ်င္အလြန္အံ့ဩ၏။ သားကင္ သည္   ထိုၾကက္ကိုေက်ာကခ်ဳပ္ရာ အသားကိုယူရာ၀ယ္ စာသူငယ္ မ်ားထြက္၍ပ်ံသည္ကိုျမင္လွ်င္ ရင္ကိုသပ္၍ လူ႔ျပည္၀ယ္မျမင္ဖူးတကား အဘယ္သို႔လွ်င္ သားကင္သည္တို႔သည္ စီရင္ေလသနည္းဟု အံ့ဩၾကကုန္၏။

စားေသာက္ၿပီးလွ်င္ ေျပာေဟာ၍ေနၿပီးမွမင္းသံေတာ္တို႔သည္ တဲသို႔ျပန္ရ၏။ အေၾကာင္းခပ္သိမ္းစံုကို ဘ၀ရွင္တရာႀကီး အား ဗညားဒလသံေတာ္ဦးတင္၏။ မ်ားမၾကာလွ်င္ သံကိုေရႊနန္းသဘင္၀ယ္ ခပ္သိမ္းေသာ ထီးေဆာင္မင္းအေပါင္း၊ အမွဴးႀကီး အမတ္ႀကီးေဒါဗညားအေပါင္းႏွင့္ ခင္းက်င္း သပၸာယ္လ်က္ ဒီေရ အျပည့္တက္မည္ကို ငံ့လင့္ေတာ္မူ၏။   ျမစ္ကလည္းသေဘၤာကတၱဴ လြန္းၾကင္သံေလွေလွာ္ကား ကိုးနရားစာမရိ၊ မိေက်ာင္းရဲေလာင္းအျပည့္ ခင္းက်င္း စံပယ္လွ်က္ ကေခ်သဘင္၊ စည္ပတ္နရည္း ခရာႏွဲ ေျပြ ဗံုေမာင္း ေၾကးစည္ တံပိုး အရာတို႔ကို တီးမႈတ္ေစလ်က္ သဘင္ႀကီးစြာ စီရင္ေတာ္မူ၏။ အကၠဘာရ္မင္းသံေတာ္တို႔လည္းၾကည့္ရ၏။ ဒီေရျပည့္လွ်င္ အရွင္ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီး ထြက္ေတာ္မူ၏။ စည္ေတာ္သံ တံပိုး ခရာသံ၊ ဗံုသံေမာင္းသံႏွင့္ ဒီေရကိုလိုက္၍ ငါးသား တက္ခိုက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိေက်ာင္း၊ လပိုင္၊မကန္း၊ လိပ္၊ ငါးမန္း၊ ငါးတို႔သည္ စည္သံ၊ ဗံုသံ၊ ေမာင္းသံ၊ တံပိုး ခရာသံၾကားလွ်င္ ထိတ္လန္႔၍ ျမစ္လံုးျပည့္မွ် ခုန္လႊားကုန္၏။ အကၠဘာရ္မင္းသံေတာ္တို႔လည္း ဤကဲ့သို႔ ဘုန္းေတာ္ကို ဇမၺဴဒီပါေျမအျပင္၌ ျမင္ဖူးမည္ထား၍ ၾကားဖူးမည္ေလာဟူ၍ အံ့ဩမူးတူး မိွဳင္းထိုင္းရွိလ်က္ အကၠဘာရ္မင္းက ဆက္လိုက္ေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာတို႔ကိုဆက္၏။ အရွင္ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီး၀င္ေတာ္မူလွ်င္၊ မင္းသံတို႔ လည္းျပန္ေလ ကုန္၏။ မ်ားမၾကာလွ်င္ အကၠဘာရ္မင္းသံတို႔ကို ဆုလာဘ္မ်ားစြာ ေပးၿပီးမွ သေဘၤာကူး၍ လႊတ္ေတာ္မူ၏။ အကၠဘာရ္ၿမိဳ႕သို႔ေရာက္လွ်င္ ဘုန္းအာဏာ စက္ႀကီးေၾကာင္း သားကင္သည္ တက္ခဲ့ေၾကာင္း၊ျပည္ထဲေရးေလး မ်က္ႏွာသာယာ၀ေျပာေၾကာင္း၊ ထြက္ေတာ္မူလွ်င္ ေရေနသတၱ၀ါ အေပါင္းတို႔သည္ ခုန္လႊားျမဴးတူးလ်က္ခစားေၾကာင္း၊ အျခင္းအရာအလံုးစံုကို ေလွ်ာက္ေလ၏။ ၾကားလွ်င္ အကၠဘာရ္မင္းသည္လည္း အဆက္ဆက္၀ယ္သည္ကဲ့သို႔ ဘုန္းအာဏာစက္ႀကီးေသာမင္းသည္ ရွိဘူးလိမ့္မည္ေလာ။ စင္စစ္လ်င္ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ ဟုတ္၏။ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ရွိေတာ္မူ၏။ ငါသြား၍ ဆင္ျဖဴမ်ားသခင္ဘ၀ရွင္ မင္းတရားႀကီး ဘုရားကိုေျခေတာ္ ဦးတင္မည္ဟူ၍ အထူးထူးေသာ အဆန္းတၾကယ္ေသာ လက္ေဆာင္ပဏၰာတို႔ကို မ်ားစြာစုရုံး၍ ႀကီးလွစြာေသာသေဘၤာကို အကၠဘာရ္မင္းစီးစရာ သေဘၤာကတၱဴ လြန္းၾကင္စီရင္၍ မင္းဧကရာဇ္ႏွင့္ ထိုက္တန္ေအာင္စီရင္၍   ေျခဖ၀ါးေတာ္ေအာက္သို႔ ေျခေတာ္ဦး တင္ေရာက္အံ့ေသာငွာသေဘၤာႏွင့္ ကူးေတာ့အံ့ဆဲဆဲတြင္ ဆင္ျဖဴဆင္နီတို႔၏ သခင္အရွင္ ဘ၀ရွင္မင္းတရားႀကီးသည္ လူျပည္ၿငီး၍ နတ္ျပည္စံေတာ္မူေသာေၾကာင့္ အကၠဘာရ္မင္းသည္   ေရႊဖ၀ါးေတာ္ေအာက္ မေရာက္ခင္ ျပန္ရေလ၏။

သုေသာဓိက မဟာရာဇ၀င္ႀကီး၊ တတိယတြဲ၊ စာမ်က္ႏွာ ၄၂-၄၄။

ဤသို႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ျပည္ရွင္မင္းသားႏွင့္ ဘုရင့္ေနာင္မင္းတရားႀကီး သံတမန္ဆက္ဆံမႈရွိေၾကာင္း ကို   ေထာက္ရွဳျခင္း အားျဖင့္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ကုန္သည္သေဘၤာမ်ား အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ား ပဲခူးေနျပည္ေတာ္တြင္ ၀င္ထြက္ အေျခစိုက္ေဖာက္ကားေရာင္း၀ယ္မႈ ရွိေနေၾကာင္း ထင္ရွားေနေပေတာ့သတည္း။

Credit->>(ရတနာပံု) ေမာင္ေမာင္ခင္
ဘီအက္စီ၊ ဒစ္အီးဒီ

၁၉၉၄ ထုတ္ လျပည္႕၀န္း စာေစာင္ စာမ်က္ႏွာ-၁၁၂-၁၁၇ မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

*စာေစာင္ Hard copy ကုိ ဦးခင္ေမာင္ခ်ိဳ ထံမွ ရရိွပါသည္။

M-Media Blog မွကူးယူသည္။

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: